منم که شهره شــــهرم به عشق ورزیـــدن                منــــم که دیــــده نیـــــالوده ام  به بد دیــــــدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشـــیم                 که در طریقــــت ما کافـــــریست  رنـــــــجــیدن

به پیر میکده گـفتم که چیست راه نجــــات                 بخــــواست جام می و  گفت عیب پوشــــیدن

مراد دل از تمــــاشــــای باغ عالم چــیست                 به دست مـــردم چشم از رخ تو گل چـــــــیدن

به می پرستیدن ازان نقش خود زدم بر آب                کــــه تا خـــــراب کنم نقــش خود  پرســـــتیدن

به رحـــمت  ســــر  زلف تو واثـــقــم ور  نـه                کشش چو نبود ازآن سـو چه سود کوشـــیدن

عنان به میکده خواهیم تافت زین مــجلس                که وعظ بی عمـــلان واجـب  است نشنیــــدن

ز خط یـــــــار بیــــــاموز مـــهر با رخ خــــوب                که گرد عـارض خـوبان خوش است چــــرخیدن

مبـــوس جز لب ساقی و جام می حــــافظ                که دست زهد فروشــان خطاست بوســـــیدن